ذکر کاشف الکرب
تاریخ : پنجشنبه 3 اسفند 1391

صبح شروع عملیات با شهید زین الدین قرار داشتیم. مدتی گذشت اما خبری نشد. داشتیم نگران می‌شدیم كه ناگهان یك نفربر زرهی ، پیش رویمان توقف كرد و آقا مهدی پرید بیرون. با تبسمی‌ بر لب و سر و رویی غبار آلود. ما را كه دید ، خندید و گفت : «عذر می‌خواهم كه شما را منتظر گذاشتم. آخر می‌دانید ، ما هم جوانیم و به تفریح احتیاج داریم. رفته بودم خیابانگردی ...» گفتم : «آقا مهدی . كدام شهر دشمن را می‌گشتی؟» قیافه جدی‌تری به خود گرفت و ادامه داد : «از آشفتگی‌شان استفاده كردم و تا عمق پنجاه كیلومتری خاكشان پیش رفتم. برای شناسایی عملیات بعدی.» سپس گردنش را كمی‌ خم كرد و با تبسم گفت : «ما كه نمی‌خواهیم اینجا بمانیم. تا كربلا هم كه راه الی ماشاء الله زیاد است
راوی : محمد جواد سامی 

منبع : كتاب افلاكی خاكی
                                                                      شـادی روح شــهدا صــلوات




طبقه بندی: خاطرات شهدا، 
برچسب ها: شهید مهدی زین الدین، شهید زین الدین، مهدی زین الدین، زین الدین، محمد جواد سامی، كتاب افلاكی خاكی،
ارسال توسط حامد گ
تاریخ : یکشنبه 15 بهمن 1391

 

بعد از چند شبانه‌روز بی‌خوابی، بالاخره فرصتی دست داد و حاج مهدی در یكی از سنگرهای فتح شده عراقی خوابید. پنج روز از عملیات در جزیره مجنون می‌گذشت و آقا مهدی به خاطر كار زیاد فرصتی برای استراحت نداشت. چهره‌اش زرد بود، و چشمان قرمزش از بی‌خوابی‌ها و شب بیداری‌های ممتد حكایت می‌كرد. ساعتی نگذشت كه یك گلوله خمپاره صد و بیست روی طاق سنگر فرود آمد. داد زدم: «بچه‌ها آقا مهدی» همه دویدند طرف سنگر. هنوز نرسیده بودیم كه او را در حالیكه سرفه می‌كرد و خاك‌ها را كنار می‌زد، دیدیم. كمكش كردیم تا بیرون بیاید. همه نگران بودند «حاج آقا طوری نشدین؟» و او همانطور كه خاك‌های لباسش را می‌تكاند خندید و گفت: «انگار عراقی‌ها هم می‌دانند كه خواب به ما نیامده.»
راوی : محمد رضا اشعری
منبع : كتاب افلاكی خاكی 
                                                                شـادی روح شــهدا صــلوات




طبقه بندی: خاطرات شهدا، 
برچسب ها: شهید مهدی زین الدین، شهید زین الدین، مهدی زین الدین، زین الدین، محمد رضا اشعری، كتاب افلاكی خاكی،
ارسال توسط حامد گ
تاریخ : چهارشنبه 10 آبان 1391

تازه زنش را آورده بود اهواز ، طبقه بالاى خانه ى ما مى نشستند. آفتاب نزده از خانه مى رفت بیرون. یك روز ، صداى پایین آمدنش را از پله ها كه شنیدم ، رفتم جلویش را گرفتم. گفتم «مهدى جان! تو دیگه عیالوارى. یك كم بیش تر مواظب خودت باش.»

گفت «چى كار كنم؟ مسئولیت بچه هاى مردم گردنمه.»

گفتم «لااقل توى سنگر فرماندهیت بمون.»

گفت «اگه فرمانده نیم خیز راه بره ، نیروها سینه خیز مى رن. اگه بمونه تو سنگرش كه بقیه مى رن خونه هاشون.»     

                                                                     شهید مهدی زین الدین  

                                                             شـادی روح شــهدا صــلوات




طبقه بندی: خاطرات شهدا، 
برچسب ها: شهید مهدی زین الدین، شهید زین الدین، مهدی زین الدین،
ارسال توسط حامد گ
تاریخ : جمعه 28 مهر 1391

جاده هاى كردستان آن قدر ناامن بود كه وقتى مى خواستى از شهرى به شهر دیگر بروى ، مخصوصا توى تاریكى ، باید گاز ماشین را مى گرفتى ، پشت سرت را هم نگاه نمى كردى.

اما زین الدین كه هم راهت بود ، موقع اذان ، باید مى ایستادى كنار جاده تا نمازش را بخواند. اصلا راه نداشت.

بعد از شهادتش ، یكى از بچه ها خوابش را دیده بود، توى مكه داشته زیارت مى كرده. یك عده هم همراهش بوده اند. گفته بود : «تو این جا چى كار مى كنى؟»

جواب داده بوده : «به خاطر نمازهاى اول وقتم، این جا هم فرمانده ام.»

                                                                  شهید مهدی زین الدین

                                                           شـادی روح شــهدا صــلوات




طبقه بندی: خاطرات شهدا، 
برچسب ها: شهید مهدی زین الدین، شهید زین الدین، مهدی زین الدین،
ارسال توسط حامد گ

                                 

نزدیك عملیات بود. مى دانستم دختردار شده. یك روز دیدم سر پاكت نامه از جیبش زده بیرون.

گفتم «این چیه؟»

گفت «عكس دخترمه.»

گفتم «بده ببینمش.»

گفت «خودم هنوز ندیده مش.»

گفتم «چرا؟»

گفت «الان موقع عملیاته. مى ترسم مهر پدر و فرزندى كار دستم بده ، باشه بعد.»

                                                                       شهید مهدی زین الدین  

                                                               شـادی روح شــهدا صــلوات




طبقه بندی: ایثار شهدا، 
برچسب ها: شهید مهدی زین الدین، شهید زین الدین، مهدی زین الدین،
ارسال توسط حامد گ
تاریخ : یکشنبه 8 مرداد 1391

قبل از شروع عملیات والفجر چهار عازم منطقه شدیم و به تجربه در خاك زیستن، چادرها را سرپا كردیم. شبی برادر زین الدین با یكی دو تای دیگر برای شناسایی منطقه آمده بودند و توی چادر ما استراحت می كردند. من خواب بودم كه رسیدند. خبری از آمدنشان نداشتم. داخل چادر هم خیلی تاریك بود. چهره ها به خوبی تشخیص داده نمی شد. بالاخره بیدار شدم. رفتم سرپست .

مدتی گذشت . خواب و خستگی امانم را بریده بود. پست من درست افتاده بود به ساعتی كه می گویند شیرینی یك چرت خوابیدن در آن با كیف یك عمر بیداری برابری می كند؛ یعنی ساعت دو تا چهار نیمه شب!

لحظات به كندی می گذشت. تلو تلو خوران خودم را رساندم به چادر. رفتم سراغ « ناصری‌ » كه باید پست بعدی را تحویل می گرفت. تكانش دادم. بیدار كه شد، گفتم:« ناصری! نوبت توست ، برو سر پست !»

بعد اسلحه را گذاشتم روی پایش. او هم بدون اینكه چیزی بگوید، پا شد رفت. من هم گرفتم خوابیدم.

چشمم تازه گرم شده بود كه یكهو دیدم یكی به شدت تكانم می دهد.

-   رجب زاده! رجب زاده!

-   به زحمت چشم باز كردم.

-   ها .... چیه ؟!

ناصری سراسیمه گفت:

- كی سر پسته ؟!

-  مگه خودت نیستی؟!

-  نه! تو كه بیدارم نكردی!

با تعجب گفتم: «‌پس اون كی بود كه بیدارش كردم؟! »

ناصری نگاه كرد به جای خالی آقا مهدی. گفت: « فرمانده لشگر !»

حسابی گیج شده بودم. بلند شدم، نشستم.

-  جدی میگی؟!

-   آره!

چشمانم بشدت می سوخت. با نا باوری از چادر زدیم بیرون. راست می گفت . خود آقا مهدی بود. یك دستش اسلحه بود، دست دیگرش تسبیح. ذكر می گفت. تا متوجه مان شد، سلام كرد. زبانمان از خجالت بند آمده و بود. ناصری اصرار كرد اسلحه را ازش بگیرد. نپذیرفت. گفت :«‌ من كار دارم،‌می خواهم اینجا باشم! »‌

مثل پدری مهربان فرستادمان سمت چادر. بعد خودش تا اذان صبح به جای ناصری پست داد.

                                                               راوی : حسین رجب زاده

                                                              شـادی روح شــهدا صــلوات




طبقه بندی: خاطرات شهدا، 
برچسب ها: شهید مهدی زین الدین، مهدی زین الدین، حسین رجب زاده،
ارسال توسط حامد گ
تاریخ : سه شنبه 1 مرداد 1392

همه مقدمات عملیات انجام شده بود ، همه معبرهای ما جواب داده بود. نیروها رو مستقر کرده بودیم توی خط ، منتظر بودند تا شب بعد عملیات کنیم. همه کارها روبه راه بود. شب برگشتیم قرارگاه برای استراحت ، آخر شب خوابیدیم. دم سحر بیدار شدم. نور فانوس فضای چادر را روشن کرده بود ، دیدم شهید زین الدین پتو را کنار زده ، به حالت سجده صورتش را گذاشته روی خاک و می گوید:«خدایا من با توکل بر تو هرچه در توانم بود ، هر چه بلد بودم و هر چه امکانات بود آماده کردم ، از این جا به بعد را هم ، یار و پشتیبانمان باش...»

                                                                     شـادی روح شــهدا صــلوات




طبقه بندی: خاطرات شهدا، 
برچسب ها: شهید مهدی زین الدین، شهید زین الدین، مهدی زین الدین، زین الدین،
ارسال توسط حامد گ
(تعداد کل صفحات:2)      [1]   [2]  

آرشیو مطالب
لینک دوستان
دانشنامه قرآن


وصیت نامه شهدا


آمار وبلاگ


شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic